Sometimes you eat the bar… and sometimes the bar eats you

the dude abides

بحث ساده نیست

تو نگاه اول مثل صحبتهای یه آدم روانی می مونه که داره در مورد یه چیزهایی حرف می زنه که قرار نیست توی زندگی ماها پیش بیاد؛ چون مثلما هیچ کدوم از ما نمی خوایم هیچ وقت یه انسان دیگه رو به قتل برسونیم. حتی نمی خوایم توی یه موقعیتی قرار بگیریم که قتل, یکی از گزینه ها باشه

پس چرا من می خوام حرفهای این آدم روانی رو منتشر کنم و حتی تفسیرشون هم بکنم؟

هوم… شاید به خاطر این باشه که بیشتر ماها اغلب احمقتر از اونی هستیم که اتفاقاتی که برامون می افته رو تحلیل کنیم و ببینیم کجای کارمون درست بوده و یا کدوم اشتباهمون باعث شده کل مجموعه فرو بریزه

ما حتی توی تیم های فوتبالمون یه آنالیزور درست و حسابی نداریم. این می شه که کریم باقری پانزده ساله که از پشت محوطه جریمه شوت می زنه و هنوز هیچکی تکل نمی ره روی پاش.

شکست اولین گام پیروزی است یه ضرب المثل تخمی دیگه ست, مثل هر که بامش بیش برفش بیشتر. نمی دونیم یعنی چی! حتی نمی دونیم برف سمبلی از برکت بوده, نه زحمت!!! فکر می کنیم یعنی هر چقدر پشت بوم خونه ات بزرگ تر باشه باید برف بیشتری رو پارو کنی و بریزی پائین و بیشتر اذیت می شی. و حتما توی دلمون نتیجه می گیریم: پس قدیمی ها که همه چیز رو بهتر از ما می دونستن با این ضرب المثل به ما می فهمونن که دنبال موفقیت و پیشرفت و بزرگ شدن نباش. حقیر باش و ما هم گوش به فرمان اونها جاده ی حقارت رو تخت گاز رفتیم.

*

من می خوام با تفسیر حرفهای یه آدمکش دیوانه که شغلش فروش اسلحه به هر و طرف یه جنگ داخلی تو آفریقاست خیلی چیزها رو نتیجه بگیرم. هنوز کامل نمی دونم چه چیزهایی, اما هر چی که هست باعث می شه ببینیم توی هر جمله ای می شه یه نکته ی به درد بخور پیدا کرد.

مگه نه اینکه “کلام” مهمترین اختراع بشر بوده؟ پس هیچ کلامی بی ارزش نیست. لااقل نشون میده کسی که اون کلام رو گفته, یه بشر بوده. نه یک ماهی یا سوسمار یا شغال…

*

نگاهی به انگشت های کوتاه و گوشتالو ی خودش انداخت و گفت : این دستها جون می دن برای پیانو زدن. بعد کف دستش رو به طرف من گرفت “قبول نداری؟”

*

اون روزها از همه ی بچه ها خواسته بودن که موهای سرشون رو کوتاه کنن و کسی هم کلاه کپی نگذاره. یکی دوتا از بچه ها به بهونه ی بیماریهای مختلف از زیر بار اصلاح در رفتن.

به من هم گفتن نمی خواد موهات رو بزنی. یادمه مدیرمون موهای من رو نوازش می کرد و می گفت : حیف نیست؟ موهای طلایی این روزها کم پیدا میشه. بگذار حسابی بلند بشن… و باز روز سرم دست می کشید

یه روز همون مدیرمون سر صف به یکی از بچه ها توپبد که : تو چرا کلاهت رو بر نمیداری؟ دفعه ی آخریه که می گذارم با این کلاه بیای مدرسه.

از جایی که من وایساده بودم نمی شد فهمید که اون آدم بدشانس کیه که آقای مدیر داره باهاش اینجوری برخورد می کنه. ولی دستهای چاقی که آروم آروم بالا می رفت  رو شناختم: آقا اجازه؟ ما تومور مغزی داریم.

کل مدرسه از خنده ترکید. داشت دروغ می گفت, مثل همیشه. خالی بند ترین تخم سگی بود که ممکن بود یک روز ببینین. از خودش یک میلیون تا مریضی عجیب و غریب در آورده بود. و حالا هم که این تومور مغزی. همش مزخرف.

12 اکتبر 1972 بود. همون روزی که  فرداش  بابام جلوی چشم من زد توی گوش مدیر مدرسه و بعد برای همیشه از اونجا رفتم

*

روزی که مرد, من گریه نکردم. فکر می کردم این هم  یکی از اون  دروغ های همیشگی شه. “هی بچه ها؛ می دونستین من مردم؟”

ولی وقتی که باورم شد باز هم گریه ام نگرفت. فقط کلاه کپی پسرم رو از روی سرش برداشتم و محکم زدم پس گردنش : “دیگه حق نداری با این ریخت مسخره بگردی.”

پسرم اول فقط بغض کرد. ولی بعد خشم خودش رو با داغون کردن پاکت سیگارهای من نشون داد. بعد هم تنها چتری که تو خونه داشتیم از بین برد. جوریکه وقتی بالای سر قبر با کت شلوار و کراوات سیاه وایساده بودم یکی از معدود آدمهایی بودم زیر بارون داشت دوش می گرفت. وضعیتی که واقعا برام قابل تحمل نبود.

کاریش نمی شد کرد. چتر نداشتم, بارون وحشتناک می بارید و مراسم داشت خیلی طول می کشید.

بین افرادی که تو صف نزدیکان درجه اول ایستاده بودند مرد جا افتاده یی بود که نگاه بی حالتی داشت. رفتم پیشش و بهش گفتم : می تونم چترتون رو قرض بگیرم؟ فامیل های درجه ی یک بد نیست کمی خیس بشن…

بدون هیچ کلامی قبول کرد. به تابوت نگاه کردم و کمی دورتر ایستادم. درست همون جایی که سال بعد مادرم رو دفن کردیم

*

بعدها زن و پسرش رو توی خیابون دیدم. سیگارم رو انداختم. خیلی وقته جلوی پسر بچه ها سیگار نمی کشم. پسرک عین مردها با من دست داد. کف دستش رو گرفتم و مثل فالگیرها رو به خودم بالا آوردم: تو هم یه روز یه پیانیست بزرگ میشی… درست مثل پدرت

اگه حوصله داشتم شاید می تونستم تعجب رو توی نگاه زن و غرور رو توی چشمهای پسرک بخونم. اما حوصله نداشتم.  سال 1994 بود

یه قاچ خربزه گذاشت دهنش و با لذت خورد. بعد آب دهنش رو قورت داد و گفت : ببین محمد جان, خوب گوش کن ببین من چی میگم. اگه این چنگال رو ول کنم چی میشه؟ جاذبه ی زمین می کشدش و باعث می شه این بیافته روی زمین.
دستش رو باز کرد و چنگال افتاد روی بشقاب چینی که گذاشته بودم جلوش و تق صدا داد. اخم هایم رو دید که رفت تو هم و ادامه داد: بشقاب رو ول کن عزیزم، چینی اصفهانه، طوریش نمیشه، خوب گوش کن ببین من چی میگم. برای اینکه این چنگال بیاد رو زمین جاذبه ی زمین کافیه. پس هر وقت ولش کنی میافته رو زمین. به همین راحتی. دیگه این وسط نیازی به خدا نیست که بخواد هدایتش کنه. قانون داره. فیزیکه محمد جان. فیزیک
من هم مثل اغلب کسایی که اسم دو تیکه دارند از اینکه بهم به جای محمدرضا بگن محمد خوشم نمیاد. اما این عمو حسن، شیوه ی خودش رو برای هر کاری قبول داره. از روزی که یادم میاد به من می گفت محمد. هر چقدر هم که باهاش بحث کردم که آخه عموی گلم. اگه قرار بود مادر من با یه نذر اسم محمد خالی بچه اش بشه که دیگه لازم نبود این همه راه بکوبه بره مشهد, به روایت خودش سه ماه و به قول شما چهل روز تو حرم امام رضا بشینه و دعا بخونه و گریه بکنه تا خود امام بی واسطه بیاد به خوابش و بگه یه پسر بهت می دم اسمش رو بگذار محمدرضا که نذرت هم ادا بشه.

عمو حسن چنگالش رو کرد توی ظرف خربزه ها و یه قاچ دیگه برداشت و به رسم خودش, بدون اینکه از بشقاب پیش دستی استفاده ای بکنه یکجا گذاشت تو دهنش و وقتی از جویدنش خلاص شد ادامه داد: ببین به نظر تو یه جای کار نمی لنگه؟ اگه بشر اشرف مخلوقاته خداست, پس این همه درد و مرض و سرطان چیه؟ چرا ما به جای پا چرخ نداریم که بهتر حرکت کنیم؟ این چه خداییه که اشرف مخلوقاتش اینقدر ضعیفه. چرا اصلا می میره؟ حواست با من هست؟ تو به وجود خدا شک نمی کنی با این وضعیت؟
عمو حسن شاگرد مغازه ی باباجان بود.
ماجرا این بود که یه چند وقت بعد از اون سفر مشهد من به دنیا اومدم. باباجان, به رسم همیشگی برام گوسفند قوربونی کرد. ولی موقع حساب کردن قیمت گوسفند, قصاب ادعا می کنه که قیمت بره ی یکساله که قوربونی شده گرون تر از گوسفندای دیگه ست و بحث بالا می گیره و پای باباجان تو دعوا می شکنه. وقتی دوا درمون ها فایده نمی کنه و پای راست پدرم برای همیشه لنگ می شه, همه می گن که قسمت این بوده که من واقعا بشم “عصای” دست باباجان و این از قضای روزگار خالی نیست. ولی من اینقدر بزرگ شدن و تبدیل شدن به عصا رو طول دادم که باباجان مجبور شد حسن که اون موقع نوجوونی درشت هیکل بوده رو بیاره توی مغازه و کم کم توی زندگی ما. جوری که بعدها که باباجان شد خدا بیامرز جناب دریانی, حسن غوله هم بشه عمو حسن.

گفتم : این حرفها چیه عمو حسن جان؟ درسته که من مثل مادرم خشکه مذهبی نیستم و همه چیز رو بی چون و چرا قبول نمی کنم. اما امکان نداره یکدفعه کلا به وجود خدا شک کنم. اینکه اشرف مخلوقات به جای پا چرخ نداره و به جای انگشت, قاشق و چنگال؛ از حکمت همون خالقه دیگه عموی گلم. حتما با توجه به شیوه ای که اون برای خلقت در نظر گرفته, بشر با پایی مثل مال من و شما, کامل تر از بشری با چهار تا لاستیک دانلوپه.

خودمم زیاد به این حرفهایی که می زدم اعتقادی نداشتم. در واقع خیلی وقت بود که دین و خدا و اینجور چیزها اونقدر برام مهم نبود که بخوام بهشون فکر کنم ویا در موردشون بحث کنم.
اما تو گرمای بعد از ظهر مرداد, زیر باد این پنکه ی سقفی. هیچ کاری بیشتر از سر به سر عمو حسن گذاشتن بهم کیف نمی داد. این که ببینی با هیجان حرف می زنه و خربزه می خوره و وقتی باهاش مخالفت می کنی, به پهلو دراز می کشه, شکم چاقش رو از روی عرق گیر آبی می خارونه. بعد می بینی که لپ های چاقش داره تکون می خوره و آقا داره عین بچه ها غر غر می کنه.
کلا یکی بدو کردن و مخالفت کردن با عمو حسن, یکی از تفریحات مورد علاقه من به حساب می اومد. مخصوصا این چند وقته اخیر که حس می کرد از ماجراهای پیچیده ی جهان هستی یک چیزهایی فهمیده که بقیه از درکش عاجزند. هرچقدر هم که سعی می کنه همه رو متقاعد کنه که حرفش درسته, کارش پیش نمی ره. حس می کنه گنگ خواب دیده شده توی محله ی کر ها
گیرش هم به منه. انگار اگه من هم قبول کنم که حق با اونه, از پس بقیه ی جهان بر میاد. اما خبر نداره که من هیچ وقت حاضر نیستم حیثیت و اعتبارم رو الکی به خطر بندازم. برفرض؛ اگه خدای نکرده به گوش اهل محل برسه که پسر حاج آقا دریانی, نماز که نمی خونه هیچی, گه گاه می شینه و لبی هم تر می کنه, پوستم رو عین جوراب از سرم می کشن و چنان آبرویی ازم برباد میره که به کل باید بگذارم و از این محل برم!. حالا بیام بگم که عمو حسن! شما درست میگی, بیا با هم بریم و همه ی عالم و آدم رو کافر کنیم؟ اونم این حسنی که با وجود اینکه کم کم داره پنجاه سالش می شه هنوز یک کلام حرف تو دهنش بند نمیشه و اگه در اتاق رو روش قفل کنی از پنجره فرار می کنه تا به همه بگه مثلا محمدرضا از زنش جدا شد, دیدین چه خاکی به سرمون شد

عمو یک کم مکث کرد و به پهلو دراز کشید. نگاهم رفت روی شکم گردش که معمولا این جور وقتها روی زمین می افته. لاغر تر شده بود, اما هنوز هم وقتی انگشتهای گوشتالوی عمو رفت روش و خرت خرت مشغول خاروندن شد, اون لرزش خفیف و دوست داشتنی رو داشت. آدم دل نشینی بود. نمی دونستم وقتی 3 ماه دیگه از سرطان کبد فوت می کنه چقدر دلم برای این کارهاش تنگ میشه
بعد از چند دقیقه سکوت, پا شد و نشست. داشت تمام تلاشش رو می کرد تا حرفش رو به کرسی بنشونه : ببین محمد جان, اگه خدایی باشه, و اگه حکمت و رحمت و بقیه ی این صفات رو داشته باشه, چرا باید آدمها این همه بدبختی بکشن. سیروس رو می شناختی؟ پسر حاجی صفارزاده؟ پریروزا نامزدش رو تو ماشین یه پسر غریبه دیده. می خواست سم بخره و هم خودش رو بکشه هم اون دختره ی لکاته رو. نمی دونی چقدر دیشب باهاش حرف زدم که این کار رو با خودت نکن جوون, براش شعر خوندم که : بگذرد این هم, تا یک کم نرم شد.
خودش می گفت دارم مجازات پس میدم, نگفت چیکار کرده, اما همش می گفت : دارم جزای کارام رو میدم. خوب ببین! بهشت و جهنم همین جاست. خوب گوش کن ببین چی می گم, اونور خبری نیست. همه چیز همین جاست. خدا کاری نمی کنه, خودتی که همه کار می کنی… این همه مرض و بیماری هست. سرطان هست, وبا هست. چه جوری یه بشر که کامله ممکنه از وبا بمیره؟ ممکنه ؟

خندم گرفت. بیچاره گیج شده بود, از این شاخه به اون شاخه می پرید و هی حرفش رو عوض می کرد. قیافه اش ترکیبی از ترس بود و هیجان. درست سر در نمی آوردم.
سر شوخی رو باز کردم: گفتم بگذار برم برات عسل بیارم. بعد از خربزه خیلی می چسبه!
و خودم به شوخی خودم خندیدم. و از جام پاشدم. بابا جون, خدا رحمتش کنه, عاشق شوخی های اینجوری بود. من هیچ وقت نفهمیدم که اطرافیان به خاطر احترامی که بهش می گذاشتن می خندیدن یا اینکه واقعا به نظرشون خنده دار می اومد. من که اون زمانها از اینجور شوخی ها خجالت می کشیدم. اما از روزی که به خاطر سکته ی قلبی فوت کرد, حس می کنم که دارم کم کم به پدرم تبدیل می شم. اول فقط شیوه ی برخوردم با مردم بود, سرم رو کمی به جلو خم می کردم و هیچ وقت توی تخم چشم کسی نگاه نمی کردم. کم کم دیدم که دارم همه رو به همون شیوه ی باباجان صدا می کنم. به خانوم هاشون می گفتم حاجیه خانوم و اول اسم هر کس یه حاجی می چسبوندم. پسربچه ها تبدیل شدن به آقازاده ها و دخترها شدن اهل منزل.
دیگه اسم کوچیک هیچکس رو نمی بردم. جز همین عمو حسن که هر کاری می کنم عمو حسن باقی موند و تنها کسی شد که جلوش از خودم در می اومدم و تیپ و اداهای همیشگی رو می گذاشتم کنار.
حالا چطور می تونستم قبول کنم که یه بعد از ظهر جهنمی مرداد ماه, جلوم بشینه و با زبون بی زبونی بهم حالی که : محمدرضا, من سرطان دارم. از اون خدایی که می پرستی بپرس که چرا من باید بمیرم؟

• یکی دو ساعت بعد پاشد که بره. هیچ وقت بعد از غروب خونه ی کسی نمی موند. حتی اگه اون کس من باشم. در رو که پشت سرش بست بهم نگفت که قراره بره مشهد و مجاور بشه تا مریضیش خوب بشه. به جاش با نک انگشتهاش روی در ضرب گرفت و گفت : یکی از همین روزها بهت زنگ می زنم
• با وجود سن کم و بیش زیادش, خجالت می کشید که این همه از خدا و پیغمبرش بد بگه و وقتی که هیچ جوری جواب نگرفت, باز دست به دامن همونا بشه

آخرین بار که باهاش حرف زدم, برگشت و گفت : آدم وقتی کشتیش غرق میشه به یه تیکه چوب دل می بنده, وقتی اون چوبه رو نداره, به کی باید دل ببنده؟

زنم گفت :« الهی بمیرم. بیدار شدی؟ چیزی نشد. زیرسیگاری از دستم افتاد»

پنجره ای طرف چپم نبود, پس خونه نبودیم. ذهنم یک کم هوشیار تر شد و یادم اومد که دیروز عصر رسیدیم شمال و این ویلا رو برای چند شب اجاره کردیم.

پرسیدم:« شکست؟ »

اگه اینجا ویلای اجاره ای بود, حق نداشتیم وسایل توش رو بشکنیم. اصلا حوصله نداشتم موقع تحویل دادن ویلا یک ساعت با بنگاه دار پرچونه ای که بعد از سه ساعت گشتن اینجا رو بهمون داد بحث کنم.

زنم گفت :« آره. فدای سرت… از تخت نیا بیرون. روی زمین پر خورده شیشه ست. سیگارم تموم بشه تمیزش می کنم. بگیر بخواب.»

اعصابم خورد شد. همیشه از دست این کارهای عجیب و غریب زنم اعصابم خورد می شه. از اینکه نصف شب پا می شه و میره لب پنجره سیگار می کشه. از اینکه هیچ چیزی رو اونقدر محکم نگه نمی داره که از دستش نیافته که بعد اگه فقط من پیشش باشم بگه “فدای سرت” و اگه مهمونی باشیم کلی از میزبان معذرت خواهی کنه و شب من رو هم به گند بکشه. از این اعصابم خورد می شه که وقتی دو نفری با هم میریم مسافرت, نمی گذاره از توی یخچال هتل چیزی بردارم. می گه که قیمتش رو باهامون چند برابر حساب می کنن و هر چی من براش توضیح بدم که مهم نیست. فوقش یک کم بیشتر پول خرج می کنیم ولی به جاش راحت هستیم و بیشتر بهمون خوش می گذره و اومدیم سفر که به این چیزها فکر نکنیم, بازم کار خودش رو می کنه و می گه : خودم آبجو می خرم, خودم هم میارم و می گذارم تو یخچال. اونوقت دو بسته ی دوازده تایی آبجو رو می گیره دستش و اونقدر آروم راه میاد و نفس نفس می زنه تا من دلم براش بسوزه و مجبور بشم ازش بگیرم و با این کمر دردم با خودم بکشونمشون و  بیارمشون تو هتل. و باز شروع کنیم به دعوا کردن که “دیدی حق با من بود”  و هر کس حرف خودش رو بزنه و بازم همون حرفهای همیشگی

غلت زدم به سمت راست و نشستم. با احتیاط دمپایی رو پوشیدم و رفتم به سمت پنجره. با یه لباس خواب صورتی نازک ایستاده بود و داشت با لبخند اومدن من رو نگاه می کرد.

گفت : « مراقب باش عزیزم. اینجا پر خورده شیشه است.» شونه بالا انداختم که مهم نیست. پرسیدم : «سردت نیست. پنجره رو ببند. انگار داری می لرزی» جواب داد که:« می خوای تو هم یه سیگار روشن کن. فردا که لازم نیست زود بیدار شیم. می تونیم یک کم شب رو بیدار بمونیم. هوا عالیه. بیرون رو نگا کن. مه رقیق رو می بینی؟ فکر نمی کردم بتونیم همچین جایی پیدا کنیم. بیا تو هم یه سیگار روشن کن. نمی خوای؟ »

سرما یه کم خواب رو از سرم پروند. به درک.  چرا سیگار نکشم؟ با این وضعیت که نمی تونم بخوابم. گفتم : «چرا, یکی هم به من بده»

زنم یک هفته پیش بالاخره از شغلش استعفا داد و خیال همه رو راحت کرد. من اونقدر پول در می آوردم که مجبور نباشیم هر جفتمون کار کنیم. از طرف دیگه با کار کردن اون هرروز یک بساط تازه داشتیم. اغلب باید به مهمونیهای رئیسشون می رفتیم که زنش خراب بود و من همیشه جلوش معذب بودم, چون وقتی با زنه حرف می زدی مدام داشت به پائین تنه ات نگاه می کرد. و من همینجوری هم توی شلوار پارچه ای راحت نیستم, چه برسه به اینکه بخوام فکر کنم که یکی همش زل زده بهم.

مشکل دیگه ای که کار کردم زنم ایجاد می کرد این بود که احساس می کرد وقتی که اون نیست, من زن دیگه ای رو میارم توی خونه.

شغل من طراحی سایت و برنامه نویسیه و مجبور نیستم که هرروز به دفترم سر بزنم. اما این دلیل نمیشه که زنم در موردم اینجوری فکر کنه. رد ماتیک خودش رو روی ته سیگارها پیدا می کرد و دادش می رفت هوا, تو همه اتاقها بوی یه عطر غریبه رو حس می کرد و وقتی هیچ بهونه ای نداشت می گفت که : باز همه جا رو مرتب کردی تا من نفهمم؟

رابطه ی جنسیمون هم داشت از بین می رفت. بعضی وقتها درست وسط سکس من رو کنار می زد و می گفت : « مشخصه که تو این هفته با یک نفر دیگه سکس داشتی. نگو نه. من زنم. این چیزها رو خوب می فهمم»

و باز کارمون می کشید به بحث و دعوا و همون حرفهای همیشگی

وقتی که خیالم راحت شد که دیگه نمی خواد بره سر کار بهش گفتم که بیا آخر هفته چند روز بریم شمال. که هم روحیه مون عوض بشه و هم در مورد مشکلاتمون حرف بزنیم و حلشون بکنیم. اون هم قبول کرد و دیشب اومدیم اینجا و سر شب یه غذای سبک توی یه رستورانی که من دوران دانشجویی ام تو شمال سراغ داشتم خوردیم و بعد یه ویلای کوچیک با منظره ای فوق العاده پیدا کردیم و همه چیز داشت به خوبی پیش می رفت که خیلی اتفاقی توی کیف زنم نامه ی یه وکیل رو پیدا کردم.

وکیل زنم داشت درخواست طلاق رو تنظیم می کرد و من به فکر حل کردن مشکلاتمون بودم

از حماقت خودم حسابی کفری شدم. با وجود اینکه دوست داشتم یه دعوای حسابی راه بندازم چیزی به روش نیاوردم,به جاش یکی دوتا آبجو خوردم و رفتم توی تخت. تا اینکه صدای شکستن زیر سیگاری لعنتی بیدارم کرد

پیش زنم ایستادم و از پنجره به بیرون نگاه کردم. یکی باید حرف می زد و طبق معمول اون شروع کرد : « یادمه وقتی بچه بودم, بعضی از حلزونها شبها از لاکشون می اومدن بیرون و تو حیاطمون راه می رفتن. محلی ها یه اسم جالبی براشون داشتن. من هنوزم فکر می کنم که اونها حلزون بودند و شبها چون زمین خیسه میان بیرون.»

پرسیدم : « چی شده که یاد یه همچین چیزی افتادی؟» بعد پک محکمی به سیگارم زدم و به خاکستری که نوکش جمع شده بود نگاه کردم و ادامه دادم « زیر سیگاری دیگه ای نداریم؟ خاکسترش رو چیکار کنم»

گفت : «بریز روی زمین. به هر حال باید جارو بیارم و این خورده شیشه ها رو جمع کنم.» و برای اینکه خیالم رو راحت کنه که مشکلی نیست, سیگارش رو روی هوا تکوند و ذرات خاکستر ریختن روی زمین. بعد دوباره یاد حرف خودش افتاد: « چند دقیقه پیش یکی از همون جونورها رو روی نرده ی پنجره دیدم. خیلی بی خیال بود. آروم آروم داشت می رفت بالا و هر از گاهی صبر می کرد تا اطرافش رو نگاه کنه. من هم سر فرصت نگاهش می کردم و رفته بودم تو خاطراتم.»

مطمئن بودم وقتی اون حلزون بی لاک اونقدر نزدیک شده که دست زنم بهش برسه, با آتیش سیگار مجبورش کرده خودش رو پرت کنه پائین. اخلاق زنم کاملا کف دستم بود. با وجود اینکه خیلی مهربونه و زود عاشق همه چیز میشه, نا خودآگاه  از آزار دادن چیزهایی که دوسشون داره لذت می بره.

گفت : « جدیدا همش می رم تو فکر و تا به خودم بیام, می بینم یه ساعته که به یه نقطه خیره شدم و تو ذهنم مثلا دارم با خشایار دعوا می کنم. یا دارم با مامانم سر انتخاب لوستر های جدید مشورت می کنم. یا تو رو می بینم که با یه زن بلوند داری می گی و می خندی و من یه گوشه ایستادم و دارم حرص می خورم»

باز می خواست شروع کنه. گفتم : « باز می خوای شروع کنی؟ اومدیم اینجا که از اون تهران کثافت دور باشیم که تو از این حرفها نزنی. اگه قراره دوباره هرچیز بی ربطی رو به یه موضوع واسه دعوا تبدیل کنی که خوب تو خونه می موندیم. من هم فردا می تونستم کلی کار کنم»

انتظار اینکه یکدفعه اینطور آتیش بگیرم رو نداشت. چون نمی دونست که من نامه ی وکیلش رو دیدم و می دونم که بحث کردن و حل کردن مشکلات دیگه معنی نداره و اون تصمیم خودش رو گرفته و نصف کارهای طلاق رو هم انجام داده. فکر می کرد من می گذارم که سرزنشم کنه و مجبورم کنه باور کنم حق با اون بوده, بعد که برگشتیم خونه بگه که باید کاغذهای طلاق رو امضا کنم

رو به من کرد. گفت : « مگه قرار نبود که در مورد مشکلاتمون حرف بزنیم و حلشون بکنیم؟ خوب من دیدم که حالا که هر جفتمیون بیداریم و کار خاصی هم برای انجام دادن نداریم, بهترین موقع است که یه جوری سر صحبت رو باهات باز کنم! اما  اگه فکر می کنی آمادگیش رو نداری می گذاریمش برای یه وقت دیگه»

لجم در اومد. اما به جای اینه خودم رو خالی کنم, به بازی زنم تن دادم. اگه اون می خواست به روم نیاره که درخواست طلاق داده, من هم به روش نمیارم که از همه چیز خبر دارم.

گفتم :« باشه. صحبت کن شما. من آمادگیش رو دارم. فقط اجازه بده برم رو تخت بشینم. یه سیگار دیگه بهم بده»

طبق عادتم رو لبه ی تخت نشستم و به زنم نگاه کردم که با قدمهای آروم تو اتاق راه می رفت  و گوش کردم که بگه تو زندگیش اول من براش مهم بودم و بعد کار کردنش. چون وقتی می رفته سر کار, تازه حس می کرده که دیگه پیش مادر و پدرش نیست و بزرگ شده و مستقل. گفت که من هم زندگی اش رو خراب کردم و هم کارش رو. گفت که من مدام ادعا می کنم که با مردهای دیگه فرق می کنم  و جز خودم, هیچ آدم دیگه ای رو  هم قبول ندارم,  ولی  هیچ فرقی ندارم و مثل تمام مردهای دیگه دلم نمی خواد زنم کار کنه و از اون بدتر, حسودیم میشه وقتی می بینم که زنم از خودم موفق تره. گفت که من ادعای روشنفکری می کنم ولی از اینکه فکر کنم زنم داره تو محل کارش با چند نفر حرف می زنه و شاید بعضی وقتها باهاشون  می گه و می خنده, آتیش می گیرم.

نیم ساعتی حرف زد و من فقط نشستم و گوش دادم. حرفهایی که بعضی هاش رو اولین بار بود که می شنیدم و بعضی های دیگرش رو می تونستم خط به خط تکرار کنم. منتظر بودم که حرف آخرش رو بزنه که گفت:« من حاضر بودم به خاطر تو قید همه چیز رو بزنم و بیام تو خونه بشینم. ولی وقتی حس کنم که تو داری خیانت می کنی, دیگه زندگی به نظرم مسخره بازی می شه»

دیگه طاقت نیاوردم. صدام رو بردم بالا که :« خوبه  بالاخره حرفت رو رسوندی به اینجا. چرا مقدمه چینی کردی! یعنی چه عجب که زرتی نرفتی سر همین بحث مسخره…. کار بهونه ست, حرف اصلیت همینه که فکر می کنی وقتی نیستی من کرور کرور خانم میارم تو خونه.  آخه من چه جوری به تو ثابت کنم هیچ خیانتی تو کارم نیست؟

تمام مدت داری کنترلم می کنی, چه طور بهت ثابت نشده تا الان؟ وقتهایی که نیستی روزی هزار بار تلفن می کنی. هر موقع بتونی موبایلم رو چک می کنی. به همسایه ها هم که سپردی مراقبم باشن… دیگه چیکار باید بکنی تا مطمئن شی؟

بابا به خدا اینها کار آدمهای روانیه! اینکه وقتی برات چیزی می خرم می گی : “عذاب وجدان گرفتی؟”, اینکه ملافه و لباسهام و حتی لیوانها رو بو می کنی, اینکه وقتی می خندم می گی : “یاد چیزی افتادی؟” و وقتی ناراحتم می گی : “من مزاحمتم؟ می خوای برم تا خوشحال باشی؟” و همه ی این مزخرفات! این حرفها و این کارها مال دیوانه هاست. بس کن این مسخره بازی ها رو. خسته ام کردی, خودت رو هم خسته کردی»

سکوت کردیم… من سیگار هزارمم رو انداختم روی سرامیک نارنجی رنگ اتاق خواب ویلا و با دمپایی خاموشش کردم. دستم رو گذاشتم روی پیشونیم و پنجه ام رو فرو کردم توی موهام. مثل همه ی متولدین مرداد ماه که موهاشون چه بلند باشه و چه کوتاه و چه مجعد و چه صاف, همیشه مشغول بازی کردن با موهاشون هستن.

یکی از تارهای موی بالای شقیقه ام تاب عجیبی داشت, با انگشت شصت و سبابه ام اون مو رو گرفتم و با یه کشش از جا درش آوردم و گرفتمش جلوی چشمهام.

بعد نمی دونم چرا تصمیم گرفتم سکوت رو بشکنم و حرف آخرم رو بزنم. گفتم :« نامه ی وکیلت رو توی کیفت دیدم. من فکر می کردم برای نصمیمات اینجوری, نظر هر دو طرف مهمه. مرسی که بهم یاد دادی یک نفر به تنهایی می تونه چیزی که دو نفر ساختن رو خراب کنه. اگه تصمیمت رو گرفتی, سعی نمی کنم منصرفت کنم. موفق باشی»

از جام پاشدم و قبل از اینکه زنم بتونه از شک این حرفم در بیاد از اتاق زدم بیرون.

*

هوا کم کم داشت روشن می شد. تصمیم گرفتم چمدونم رو ببندم و برگردم خونه. قهوه جوش رو به برق وصل کردم و دنبال تلفن گشتم که زنگ بزنم به دفتر اتوبوس رانی تا توی اولین ماشین برای خودم جا رزرو کنم. یه جایی که هم کنار پنجره باشه و هم به انتهای اتوبوس نزدیک باشه. همیشه این توهم رو داشتم که اگه روی صندلی های آخرهای ماشین نشسته باشم, موقع تصادف های احتمالی, زنده می مونم.

تلفنچی ترمینال داشت در مورد اینکه  صبح ها اجازه ی رزرو کردن  ندارند و حتما باید حضوری بروم بلیط بخرم توضیح می داد و من داشتم برای زنم یادداشت می گذاشتم که می خوام با اتوبوس برم خونه و اون ماشین رو بیاره. بهش گفتم که قبل رفتن حتما زیر سیگاری هم بخره که مجبور نباشه با بنگاه دار بحث کنه.سویچ ماشین رو هم گذاشتم کنار یادداشت و از خونه رفتم بیرون.

دلم درد می کرد. هر وقت شبها نتونم به اندازه ی کافی بخوابم دل درد می گیرم. قرص های معده ام همراهم نبود. فکر نمی کردم نیازی باشه توی این سفر ازشون استفاده کنم. باید قبل از اینکه برم بلیط بخرم یه سر به داروخانه هم می زدم. قرص مهمی نبود. مطمئن بودم بدون نسخه هم می تونستم بخرمش. با خودم فکر کردم کاش با ماشین می رفتم دنبال داروخانه می گشتم و وقتی کارهام تموم شد سویچ رو برای زنم می گذاشتم. اینجوری شاید وقت می کردم خودم بگردم و یه زیر سیگاری خوب پیدا کنم. شاید یه دونه هم واسه خودم می خریدم.

دستم رو به انتظار تاکسی بلند کردم و منتظر ایستادم

از سر خیابون که بپیچی به طرف راست، وارد گاندی می شی. بلافاصله بعد از دکه ی روزنامه فروشی که بسته های روزنامه رو باز نمی کنه مگر اینکه ساعت از هفت صبح گذشته باشه. امکان نداره بتونی ساعت دوازده شب از شهرهایی که کمتر از هفت ساعت با تهران فاصله دارند راه بیافتی و بتونی از این دکه روزنامه بخری. حتما روزی می رسه توی دفترچه های انتخاب رشته ی سنجش این نکته رو قید می کنند!

دانشگاه شهید صدوقی یزد. کد 3852. در صورت حرکت ساعت دوازده شب، امکان خرید روزنامه وجود دارد؟ بله!

بعضی روزها بساط گلفروشی هم درست همونجا وجود داره. قیمت گلها یه جوریه که ارزش داره آدم صبح زود از خواب بیدار بشه تا یه دسته گل بزرگ و تازه بخره و پیچکخایی رو که بهشون چسبیده رو تا عصر باز کنه و دورشون یه روبان بپیچه و روی کارت بنویسه «بچه ها، باورم نمی شه دارین عروسی می کنین»!

*

ماهاتما گاندی سال 1869 به دنیا اومد و سال 1948 مرد. ترور شد. مثل دخترش و دامادش. همینطور جان اف کندی و جان لنون.

یه دوره ای بود که ترور کردن شخصیت های معروف خیلی رواج داشت. کافی بود سوار یه ماشین روباز بشی و برای مردم دست تکون بدی تا یه نفر از بالای یه ساختمون بلند بهت شلیک کنه و بعد با خیال راحت خودت رو توی بغل زنت رها کنی و زیر لب بگی :«دنیا بد موقعی من رو از دست داد»

*

مطمئن نیستم گاندی وقتی تیر خورده این جمله رو گفته باشه. حتی مطمئن نیستم زنش کنارش بوده باشه. اما دوست دختر من موقع نوشتن این متن کنارم بود و بهم گفت : «مهاتما یعنی مهندس» … مهندس گاندی.

مهندس گاندی وقتی مرد مارادونا هنوز به دنیا نیومده بود. اما جفتشون با انگلیس جنگیدن. یکی با دست خالی با دولت انگلیس در افتاد و اون یکی با دست به تیم ملی انگلیس گل زد. سال 1986- شبیه سال تولد اون یکیه 1869

آرژانتین هم به اندازه ی هند از انگلیس لطمه دیده بود. جنگ بر سر جزایر ” فاکلند” در کمتر از 3 روز اونقدر آرژانتین رو نابود کرد که پینک فلوید هم براش آهنگ ساخته.

خیابون گاندی رو که تا آخر بریم؛ به میدون آرژانتین می رسیم

*

ابتدای خیابون گاندی چند تا جواهر فروشی معروف داره. یه ساعت فروشی بزرگ هم داره که وقتی بچه بودم توش یه ساعت رولکس دیدم که من رو برای اولین بار با کلمه ی “میلیون” آشنا کرد. بک کم جلوتر کافی شاپ های بچه های دانشگاه هنر کنار هم دیده می شن. خیلی ها مفهوم روشنفکری رو اونجا یاد گرفتن. بعضی هاشون هم گیوه پوشیدن و سر یه میز با روشنفکری عکس یادگاری گرفتن و برای دوربین لبخند زدن. لباس فروشی و کریستال فروشی های اول خیابون گاندی رو هم که همه می شناسن.

کوچه های بعدش… هیچی! یک کم پائین تر باز هم هیچی… به همین راحتی تموم می شه. هر چقدر هم که اون سرازیری و سربالایی ها رو ادامه بدی هیچ اتفاق خاصی تو زندگی گاندی نمی افته.

چهار تا کوچه پائینتر می تونی چشمهات رو ببندی و حس کنی توی یه خیابون معمولی تو اهوازی. یا یه سرپائینی تو کرمانشاه. یا یه حیابون بن بست، نرسیده به بازار ترکمن های ساری.

*

گاندی خوب شروع می شه. اما نمی تونه به همون خوبی ادامه بده… من رو یه جورایی یاد خودم می اندازه

شاید بهتر بود اسمش رو می گذاشتن مارادونا

فکر کن نشستی پای اینترنت و داری یه سری عکس ار توی کامپیوترت انتخاب می کنی تا واسه یکی از دوستهات ای میل کنی.

توی همین گیر ودار متوجه می شی که نیاز به دستشویی داری.

پیش خودت فکر می کنی

Khob. Begzar inha ro Browse konam konam, bad mizanam Attach va miram w.c ta vaghti ke karam tamoom mishe, in axa ham upload mishan

اما کور خوندی. زندگی به اون سادگی ها هم که فکر می کنی نیست.

همین که این فکر از مخیله ات بگذره, چنان دلپیچه ای می گیری که مجبور می شی از همه چیز دست بکشی و خودت رو برسونی به اون مکان دلخواه

Life’s not fair my friend, get used to it

نمی دونم همه ی آدم های خود شیفته اینطوری هستن یا نه. آخه جز خودم خودشیفته ی دیگه ای نمی شناسم! یا اگه می شناسم باهاش اونقدر آشنا نیستم که از خصوصیات اخلاقیش مطلع باشم.

لا اقل می تونم بگم من این جوری هستم که با وجود علاقه ای که به خودم دارم، هر کدوم از ویژگی های خودم رو اگه تو کس دیگه ای ببینم، ازش متنفر می شم.

خیلی عجیبه.

در عین اینکه عاشق خودم هستم؛ از خودم بدم میاد. و بیشتر از همه، از این بدم میاد که یه آدمی که شبیه خودمه رو ببینم.( البته مثل خیلی از آدمها از شنیدن صدای ظبط شده ی خودم هم متنفرم)

من خود خواهم, از آدمهای خودخواه بدم نمیاد؛ از کسایی که شبیه من خودخواه باشن بدم میاد! و یه عالمه مثال دیگه

به نظرم عجیب اومد. بالاخره خودشیفته هستم یا خودگریز؟

صحبت از چیزهای عجیب شد!

یه خیابونی هست به اسم بلوار خزر. (یه زمانی دانشکده ی ما هم اونجا بود)! از اول این خیابون تا جایی که تموم می شه 5 تا شیرینی فروشی بزرگ و 3-2 تا شیرینی فروشی کوچیک وجود داره.

یا مردم اینجا خیلی شیرینی دوست دارن و آب و هوای این بلوار یه جوریه که بدن نیاز به قند پیدا می کنه؛ یا اینکه نمی دونم چه جوری می شه توجیهش کرد

نکته ی اول این بود که فهمیدم برای روز اول بیمارستان هیچ وسیله ی نوشت افزاری ندارم. نه خودکار, نه مداد, نه مداد نوکی و نه حتی یه تیکه ذغال.

درسته که نداشتن این جور چیزها رو همیشه خیلی باحال  می دونستم و با افتخار می گفتم: «من دانشجوام، دانشجو و خودکار؟ بی خیال» ؛ ولی اون شب فهمیدم که زیاد هم  باحال نیستم.

بعضی وقتها دلم می خواد که یه روزی از تقویم برام با ارزش باشه. حتی اگه بعدا یادم نیاد که اون روز چی بوده! یعنی درسته که الآن یادم نمیاد اولین دختری که بوسیدم کی بود یا اولین سیگار زندگی ام رو کجا کشیدم؛ اما مطمئن هستم که همون موقع برام خیلی مهم بوده.

و حالا که می خواستم این اولین روز رو خوب شروع کنم, یه جمله مثل تابلو نئون جلوم برق می زد… “من دانشجوام؛ دانشجو و خودکار؟ بی خیال”

*

نکته ی دوم این بود که :

همونطور که می دونین بدن خیلی ها به کافئین حساسه. یه فنجون قهوه بهشون بدین، تا چهارشنبه سوری بالانس می زنن. یه عده ی زیاد دیگه هم هستن که یه پاتیل “اسپرسو” می خورن و می گن: «شب به خیر؛ سویت دیریمز»! اینقدر می خوابن تا عتیقه بشن

همیشه فکر می کردم که من جزء گروه دوم هستم. شبهای امتحان سطل سطل قهوه به ناف خودم می بستم و باز هم پلکهام عین دو تا آهنربای قراضه می چسبیدن به هم.

از طرف دیگه قهوه ی ترک از نظر میزان کافئین بین بقیه ی قهوه ها, حکم جمعه رو داره، وسط سه ماه تابستون.

اونوقت یه لیوان قهوه ترکی که ساعت شیش عصر خوردم تا صرفا قهوه جوش جدیدم رو امتحان کنم یه جوری بیدارم نگه داشته بود که با خودم می گفتم : «آیا دوباره روزی می رسه که بتونم بخوابم یا اینکه قراره با پلکهای باز من رو تو قبر بخوابونن»! یعنی می خوام بگم در این حد…!

*

به هر حال. قول دادم که اینجا با خودم صادق باشم. باشه

شب قبل از اولین روز رسمی من تو بیمارستان, استرس نداشتم. هیجان هم نداشتم! حس نمی کردم قراره اتفاق خاصی بیافته و کمابیش مطمئن بودم یه چیزی می شخ مثل بقیه ی روزها.

فوق العاده فوق العاده… عادی

تو خونه ام تنها نشسته بودم. به این فکر می کردم که باید به زودی خونه رو تخلیه کنم و دنبال یه جای جدید بگردم. ناخن های دستم رو هم نگاه می کردم که یک کم بلند شده بود و امیدوار بودم که وبلاگم چیز خوبی از آب در بیاد. مثل اون وبلاگ قدیمی 360

پیوست : یادم بیاندازین یه خاطره در مورد ناخنهای دستم که یکبار بلند شده بود براتون بگم

اولا اینکه رای دادم!
انگشتم هم جوهریه, احساس افتخار می کنم به خودم, انگار الان یونان دوهزار سال پیشه و من تو میدون اصلی شهر دستم رو بالا بردم و گفتم : “نه! ما جنگ نمی خوایم”
*

این رو هم بگم که یه امکان بازی جدید به اسم “کوبا” توی مافیای فیس بوک راه افتاده
بد نیست.
مخصوصا اینکه حالت قبلیش داشت واقعا تکراری و رو مغز می شد. درسته که تو این حالت جدید باید از اول بازی کنیم و مثل روزهای اول پول در بیاریم, اما هم نوستول زده می شه و هم اینکه قراره اسلحه و تجارتهای زیادی بهش اضافه بشه… مثل قاچاق تنباکو و از این جور چیزها
*
نکته ی بعدی اینکه این واکنش منفی که تو فصل امتحانات به وجود میاد از کجا سر چشمه می گیره؟ کسی نمی دونه؟
همون واکنشی که باعث می شه وقتی امتحان داری و باید درس بخونی : سه ساعت میری حموم, شرت و جورابت رو با دست می شوری, روزی سه بار مسواک می زنی, مجله های زرد و سفید و قرمز و ورزشی و سینمایی و هرجور روزنامه ای رو می خونی, کفشات رو واکس می زنی, اتاق رو گردگیری می کنی و خلاصه هر عمل شنیع و غیر اخلاقی که از دستت بر میاد انجام می دی که درس نخونی!!!
لامسب از اول دبستان آدم اینجوری می مونه تا کنکور و دانشگاه.
بهتر نیست اندیشمندان و دانش دوستان یه فکری واسش بکنن؟
*
خیلی دلم می خواست تو این دورانی که تب انتخابات داغ بود یه عالمه متن در موردش بنویسم. اما حس کردم اگه بخوام علیه اش چیزی بنویسم, یه جوری سوءاستفاده از جو می شه.
اگه هم بخوام در تائیدش حرف بزنم, خودم هم یکی از آدمهایی شدم که سوار موج انتخابات شدم و بی کاری و بی برنامه گی زندگیم رو اینجوری سر و سامون دادم, دوست ندارم کسی ( یا حداقل خودم) فکر کنم که یکی از اون آدمهام…
صبر کنین انتخابات تموم بشه و نتایج معلوم بشه, دو تا پست خوب می نویسم, یکی مربوط به روزهای قبل از رای گیری و یکی هم راجع به روزهایی که رئیس جمهور مشخص شده.
خواستم در جریان باشین
*
وقتی ملت سرچ می کنن ” تو حموم لخت نشسته بودم” و به بلاگ من می رسن, نمی دونین چه حال عجیبی بهم دست میده!
انگار یه ساعت کویتی پور گوش کرده باشم و نوبتم باشه بپرم روی یه میدون مین!!!

صبا